Data sporządzenia: 26 października 2023 r. Pytanie: Pytanie dotyczy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która jest tzw. spółką nieruchomościową zdefiniowaną w art. 4a punkt 35 Ustawy o CIT („Spółka”). Spółka jest właścicielką centrum handlowego („Nieruchomość”). Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest wynajem lokali w Nieruchomości. Jako właściciel Nieruchomości, Spółka regularnie ponosi wydatki związane z zarządzaniem Nieruchomością oraz jej utrzymaniem, w tym koszty modernizacji, remontów i dostosowywania powierzchni handlowej do potrzeb najemców Nieruchomości. Wydatki te powiększają wartość początkową Nieruchomości. Spółka przyjęła zasady (politykę) rachunkowości, zgodnie z którą Nieruchomość zarówno w latach ubiegłych jak i obecnie była/jest ujmowana w bilansie Spółki jako „nieruchomość inwestycyjna”, wyceniana według wartości godziwej. Wartość godziwa Nieruchomości jest obliczana na podstawie ekspertyzy wydanej przez niezależnego rzeczoznawcę, posiadającego kwalifikacje zawodowe oraz legitymującego się doświadczeniem w wycenach nieruchomości inwestycyjnych. W ramach stosowanej polityki rachunkowości, Nieruchomość nie jest obecnie traktowana jako środek trwały Spółki, co oznacza, że Spółka nie dokonuje w związku z Nieruchomością odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu Ustawy o Rachunkowości. Z kolei dla celów podatkowych, Nieruchomość była w latach poprzednich (i nadal jest) traktowana jako środek trwały Spółki, zgodnie z art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT. Spółka dokonywała w latach poprzednich odpisów amortyzacyjnych od przyjętej wartości początkowej Nieruchomości, które były traktowane jako koszt uzyskania przychodu w momencie dokonania odpisu amortyzacyjnego. Czy to postępowanie jest nadal prawidłowe? Odpowiedź:
